Strona ks. Macieja Jastrzębskiego

Przed Wielkanocą kobiety w wielu domach myją okna. Mówią „bo święta idą…!” Trzeba przejrzeć!  Zobaczyć czysty świat. Słońce zaprosić do domu. Ważna i potrzebna czynność po marazmie zimowym.

Ale ważniejszą i bardziej potrzebną dla dobra człowieka jest umycie okna duszy w sakramencie pojednania. Można umyć okna, odkurzyć dywany, zrobić smaczną sałatkę wiosenną i żurek z białą kiełbasą, można uwędzić szynkę i przygotować kaszankę, pomalować jajka i poświęcić je w Wielką Sobotę, poświęcić palmę i smagać dziewczyny po łydkach witkami brzozowymi. Ale jeśli nie umyjemy okien naszej duszy w spowiedzi, na nic się zda całe to nasze świętowanie.

Mieliśmy wielkopostny dzień skupienia połączony z adoracją i spowiedzią. Zaprosiłem spowiedników. Poświęcili swój czas dla nas. Oczywiście musiałem to „odrobić” w konfesjonale w tych parafiach, z których przyjechali księża. Jeszcze sprawy tzw. logistyczne w kuchni: obiad, kolacja dla zaproszonych gości. Dziękuję tym, którzy to rozumieją i wspomagają jak mogą. Można było znaleźć czas na spowiedź i adorację od rana do wieczora. Wiele osób się odnalazło w kościele. Wiem, że są tacy, którzy będą w tych przedświątecznych dniach szukać konfesjonału w Dobrzyniu, w Oborach. Będą czekać w długich kolejkach, często bez przygotowania, aby tylko zaliczyć formalność spowiedzi raz w roku. Spowiedź w Dulsku.

Niestety, są także zatwardziali grzesznicy, którzy z dobrodziejstwa sakramentu pojednania nie korzystali od kilku, kilkunastu lat. I trwają w swojej zatwardziałości, bo się obrazili na proboszcza, Kościół, biskupa, ludzi, świat. Ich okna duszy tak się zabrudziły, że nie widzą świata. Już nie myślą logicznie. Szatan zrobił swoje. Zraził ich do Kościoła… Uwierzyli. Zatwardziałość duszy, to wielka choroba – śmiertelna!

Umyć okna duszy można zawsze: przez szczerą i przygotowaną spowiedź. Czas ucieka, wieczność czeka?