Kościół czekoladowy
19. kwietnia 2015 . przez xmj
Najmłodsze dzieci bardzo lubią malować. Kilka dni temu na lekcji religii w przedszkolu dziecko zawołało na głos: panie księdzu, czy ja mogę namalować coś?. A co chciałbyś namalować? – zapytałem. Nasz kościółek. No dobrze, to malujemy wszyscy. Zapytałem o kolor naszej świątyni. Dzieci szybko odpowiedziały: czekoladowy! Rzeczywiście, dzieci miały rację. Nigdy nie sądziłem, że to kolor czekoladowy. Podczas konserwacji drewnianej elewacji w 2012 roku malowaliśmy go podwójnie drewnochronem koloru orzech ciemny. Ostatecznie wyszedł brązowy, a wg dzieci czekoladowy – smacznie się kojarzy! Na fotografiach widać różnice przed konserwacją (foto 1) i po konserwacji (foto 2; obiektyw „rybie oko” spowodował to wrażenie, że dzwonnica się nam kłania…).
Zaproponowałem moim studentom z przedszkola, abyśmy zbudowali kościół z prawdziwej czekolady. Chętnie dzieci pomogłyby. Padały pomysły, która czekolada najbardziej się nadaje i ile kilogramów potrzeba do tego. Na koniec postawiłem pytanie: co zrobić, aby wszystkie dzieci i wszyscy dorośli kochali naszą świątynię i chętnie do niej przychodzili? Podpowiedziałem: a gdybym rozdawał w kościele czekoladę, to czy przyszliby? Chłopak szybko odpowiedział tak: mój tata nie chodzi do kościoła, ale lubi piwo. Codziennie je pije. Gdyby ksiądz dawał piwo w kościele, to tata by przyszedł…
To chyba dobry pomysł. Mamy przykład z góry, od samego Benedykta XVI: na zdrowie! Oby nie za dużo…
Dzieciaki miały rację, kolor jest faktycznie czekoladowy. 😉
Mam takie poczucie, że ludzie chętniej chodziliby do kościoła, gdyby ciągle się na nich nie naciskało, że tak należy, tylko postarało się im pokazać, ile radości daje Eucharystia. Dobrze jest mówić o własnej relacji z Panem Bogiem, pokazywać, że to jest bardzo przyjacielska/ojcowska relacja podając przykłady właśnie ze swojego życia. Poza tym świadectwa ludzi świeckich w ramach kazania są bardzo pomocne. Ludzie wiedzą, że ksiądz mówi to, co musi mówić, a gdy usłyszą od osoby świeckiej, że dzięki dobrej relacji z Panem łatwiej się żyje, bardziej to do nich przemówi.
Myślę, że również ważna jest oprawa liturgii. Pieśni wybierane przez organistów są raczej smutne, a przecież Msza Święta to jest radosne spotkanie.
Gdy uczestniczę w Eucharystię, czy to w niedzielę, czy w tygodniu, to widzę jacy ludzie stoją smętni i tak jakby za karę. Nie rozumiem tego. Przecież Msza Święta to jest spotkanie z Przyjacielem 🙂 A na spotkanie z przyjaciółmi idziemy smutni i za karę?
Przemysł fotograficzny rozwinął się w znacznym stopniu, niczym nie przypominając już przemysłu z jakim mieliśmy do czynienia jeszcze niedawno. Właśnie fotograf nie jest wymagany tylko do upamiętnienia poważnych chwil takich jak ślub czy chrzest, bądź utworzenia obrazów do dokumentów. Właśnie fotografowie to niebywale uwrażliwieni na piękno artyści, którzy potrzebni są nam do wykonywania obrazów pięknych widoków bądź uwieczniania rodzinnych chwil po to, aby przenieść je nie tylko na zwykłe zdjęcie, ale na takie, które da się powiększyć, wydrukować na specjalnym materiale i umieścić na ścianie w dużym formacie po to, aby upiększało pomieszczenie i dawało poczucie przytulności i miłości. Fotografia służy więc nie tylko uwiecznianiu tego, co naprawdę widać przed nami, ale głównie artystycznemu ukazaniu tego, co łączy osób na zdjęciu bądź tego, co najpiękniejsze w naturze, w jaką w danej chwili wpatruje się fotograf. Takie zdjęcie można wydrukować np na płótnie i upiec dwie pieczenie na jednym ogniu. Mieć obrazi zdjęcie w jednym.