W dniu 1050 – lecia chrztu Polski zobaczyłem w klasie wzruszającą scenę, gdy dzieci z kl.I błogosławiły swoją Panią…
Aby uczcić ten piękny Jubileusz chrztu Polski, z każdą klasą poszedłem do świątyni i przy chrzcielnicy każde dziecko podziękowało za swój chrzest. Klęcząc przy chrzcielnicy, dziecko prawą rękę zanurzało w wodzie święconej i czyniło znak krzyża. Ministranci zaś przez 3 minuty podzwonili dla Mieszka I w podziękowaniu za chrzest Polski. Potem zaglądaliśmy do księgi chrztów i szukaliśmy tych dzieci, które były tu ochrzczone. A jako zadanie domowe poprosiłem, aby dzieci w domu pobłogosławiły swoich rodziców. Na lekcji poćwiczyliśmy sam obrzęd błogosławieństwa, no bo skąd dzieci mogą umieć błogosławić? Spodobało się dzieciom to zadanie tak bardzo, że sobie nawzajem udzielały błogosławieństwa, no i Pani też się dostało! Tak w małej ojczyźnie uczciliśmy wielki Jubileusz. I zaraz zrobiło się jaśniej, radośniej, lżej.
Sądzę, że dzisiaj wszyscy bardzo potrzebujemy błogosławieństwa. W domach rodzinnych dzieci raczej słyszą przekleństwa niż błogosławieństwa. Dlatego podczas Nawiedzenia Obrazu Jasnogórskiego 04 maja o g. 10.30 podziękujemy za chrzest i dzieci poproszą rodziców o błogosławieństwo.
To zaproszenie z dzisiejszej Ewangelii „Chodźcie, posilcie się!”, Jezus kieruje do każdego z nas. A ja zapytam co jest Twoim pokarmem? Czym się sycisz? Co daje Ci siły do życia? Eucharystia, czy piwo pod sklepem? Spowiedź, czy plotki? Biblia, czy seriale? Dobra książka, czy kolorowe pisma? Rodzina, czy ucieczka od niej? Rozpoczęliśmy dzisiaj kolejny Tydzień Biblijny. Czy mieszkasz w Biblii? Czy Biblia jest twoim domem? Kiedy ostatni raz karmiłeś się nią? Wyczytaj swoje życie z Biblii.
Od pewnego czasu w Sokołowie zamieszkał bocian – samotnik. W każdą niedzielę przychodzi do kaplicy. Modli się jak umie, śpiewa po swojemu, czasem prowadzimy dialogowane kazanie. Dzisiaj przyleciała do mnie sowa.
Jak to jest, że nieraz zwierzęta czują – wiedzą, że jest Niedziela i do kościoła wypadałoby iść…? A tzw. chrześcijanie zapominają o tym zaszczycie, jakim jest Uczta Eucharystyczna. A podobno stajesz się tym, co jesz. Słowa Pana Jezusa „Chodźcie, posilcie się!” są zaproszeniem dla nas, abyśmy karmili się Jego Słowem i Ciałem.
Rolnicy martwią się, że grozi nam susza. Babcia młodych gospodarzy, wychodząc z kościoła w dzień powszedni, prosiła mnie o modlitwę o deszcz, bo krowy nie będą miały co jeść. Pomyślałem; ciekawe jak bardzo zależy na deszczu młodym gospodarzom z tego domu? Czy przyjdą w niedzielę do kościoła, aby modlić się o deszcz i karmić się Słowem Bożym? Nie przyszli! Czym więc karmią się…?
Wszystkim czytającym te słowa życzę, aby zmartwychwstawali. Do lepszego życia! Bo istotnie zmartwychwstaniem jest miłość. Kochając – zmartwychwstajemy (za F. Dostojewskim). Dlatego rozjaśnijmy twarze! Liturgia wschodnia zachęca: „promieniejmy światłem, rozjaśnijmy twarze!” Wyśpiewujmy nasze Alleluja choćby przez łzy, gdy przyjdzie czas trudny, bo Ewangelia Zmartwychwstania jest najlepszą Nowiną, jaką nam dano na drodze naszego życia… Tu do obejrzenia: Geografia Zbawienia.
To przecież nie zajączek, nie królik, ani nawet nie święconka cierpiała, umarła i zmartwychwstała, ale Jezus Chrystus, nasz Pan! A poniżej klikając, zapraszam do wspólnego wyznania wiary w piosence ks. Kuby:
Przed Wielkanocą kobiety w wielu domach myją okna. Mówią „bo święta idą…!” Trzeba przejrzeć! Zobaczyć czysty świat. Słońce zaprosić do domu. Ważna i potrzebna czynność po marazmie zimowym.
Ale ważniejszą i bardziej potrzebną dla dobra człowieka jest umycie okna duszy w sakramencie pojednania. Można umyć okna, odkurzyć dywany, zrobić smaczną sałatkę wiosenną i żurek z białą kiełbasą, można uwędzić szynkę i przygotować kaszankę, pomalować jajka i poświęcić je w Wielką Sobotę, poświęcić palmę i smagać dziewczyny po łydkach witkami brzozowymi. Ale jeśli nie umyjemy okien naszej duszy w spowiedzi, na nic się zda całe to nasze świętowanie.
Mieliśmy wielkopostny dzień skupienia połączony z adoracją i spowiedzią. Zaprosiłem spowiedników. Poświęcili swój czas dla nas. Oczywiście musiałem to „odrobić” w konfesjonale w tych parafiach, z których przyjechali księża. Jeszcze sprawy tzw. logistyczne w kuchni: obiad, kolacja dla zaproszonych gości. Dziękuję tym, którzy to rozumieją i wspomagają jak mogą. Można było znaleźć czas na spowiedź i adorację od rana do wieczora. Wiele osób się odnalazło w kościele. Wiem, że są tacy, którzy będą w tych przedświątecznych dniach szukać konfesjonału w Dobrzyniu, w Oborach. Będą czekać w długich kolejkach, często bez przygotowania, aby tylko zaliczyć formalność spowiedzi raz w roku. Spowiedź w Dulsku.
Niestety, są także zatwardziali grzesznicy, którzy z dobrodziejstwa sakramentu pojednania nie korzystali od kilku, kilkunastu lat. I trwają w swojej zatwardziałości, bo się obrazili na proboszcza, Kościół, biskupa, ludzi, świat. Ich okna duszy tak się zabrudziły, że nie widzą świata. Już nie myślą logicznie. Szatan zrobił swoje. Zraził ich do Kościoła… Uwierzyli. Zatwardziałość duszy, to wielka choroba – śmiertelna!
Umyć okna duszy można zawsze: przez szczerą i przygotowaną spowiedź. Czas ucieka, wieczność czeka?
W niewyjaśnionych i tajemniczych okolicznościach zginął Damian. Cała okolica jest do głębi poruszona tym tragicznym zdarzeniem. Wyrażam współczucie i łączę się w bólu na modlitwie. Jeszcze kilka dni temu natrafiłem w internecie na zdjęcia Damiana. Wspominam go z naszych spotkań jako człowieka zawsze uśmiechniętego, wychodzącego ku ludziom. Na ostatniej kolędzie podziwiałem jego inwestycje. Ale zawsze pytałem kiedy ślub? Bo ojczyzna i parafia w potrzebie… Nie doczekałem się!
Wczoraj miałem sen. Trochę dziwny sen. Śnił mi się Damian. Nie był uśmiechnięty, ale poważny – jakby zatroskany (jak na powyższym zdjęciu). Najpierw podziękował za udzielenie sakramentu chorych i Komunii świętej jego babci Barbarze i ojcu Antoniemu, gdy ciężko chorowali. Powrócili do zdrowia. Potem powiedział mi, abym wszystkich jego znajomych i rodzinę zaprosił do spowiedzi i do adoracji Najświętszego Sakramentu w intencji ludzi, którzy nie chodzą do kościoła i przestali się spowiadać. Poprosił o modlitwę o swoje zbawienie. Sen to, czy jawa? Pomyślałem, gdy się obudziłem.
Zapraszam zatem w imieniu Damiana i swoim, wszystkich jego Znajomych (nie tylko z FB) i Rodzinę na adorację i spowiedź do naszego kościoła w sobotę 12 marca. Pomodlimy się i za Ciebie Damianie! Do zobaczenia, mam nadzieję! My jeszcze jesteśmy oczekiwani. Podobno przypadki się nie zdarzają (istnieją tylko w gramatyce). Wszystkie rzeczy, które się zdarzają, zdarzają się w jakimś celu…
