{"id":719,"date":"2012-08-01T14:31:03","date_gmt":"2012-08-01T12:31:03","guid":{"rendered":"http:\/\/www.umacieja.net\/blog\/?p=719"},"modified":"2012-08-01T16:53:05","modified_gmt":"2012-08-01T14:53:05","slug":"pola-malowane-zbozem","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/umacieja.net\/blog\/?p=719","title":{"rendered":"Pola malowane zbo\u017cem"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/p>\n

„Wie\u015b osta\u0142a pusta i jakby wymarta, cha\u0142upy by\u0142y pozawierane, ba wszystko, co jeno \u017cy\u0142o i mog\u0142o si\u0119 d\u017awign\u0105\u0107 z miejsca, rusza\u0142o do \u017cniw, \u017ce nawet dzieci, nawet stare i schorza\u0142e, nawet pieski rwa\u0142y si\u0119 z postronk\u00f3w i ci\u0105gn\u0119\u0142y od opustosza\u0142ych domostw za narodem. \u017be ju\u017c na wszystkich polach, jak jeno by\u0142o mo\u017cna si\u0119gn\u0105\u0107 okiem, w straszliwym skwarze, w\u015br\u00f3d zb\u00f3\u017c z\u0142otawych, w rozmigotanym i \u015blepi\u0105cym powietrzu, od \u015bwitu do p\u00f3\u017anego wieczora po\u0142yskiwa\u0142y sierpy i kosy, biela\u0142y koszule, czerwienia\u0142y we\u0142niaki, gmerali si\u0119 niestrudzenie ludzie i sz\u0142a cicha, wyt\u0119\u017cona robota i nikto si\u0119 ju\u017c nie leni\u0142, na somsiad\u00f3w nie ogl\u0105da\u0142, o niczym drugim nie my\u015bla\u0142, a jeno przygi\u0119ty nad zagonem kiej w\u00f3\u0142, w pocie czo\u0142a pracowa\u0142.”<\/em> (Ch\u0142opi, W. Reymont)<\/em><\/p>\n

Gdzie si\u0119 podzia\u0142y te sierpy i kosy? Patrz\u0119 i nadziwi\u0107 si\u0119 nie mog\u0119 post\u0119powi jaki nast\u0105pi\u0142 na wsi. Z dzieci\u0144stwa pami\u0119tam \u017cniwa w domu rodzinnym, u s\u0105siad\u00f3w i rodziny. Mo\u017ce nie by\u0142y to \u017cniwa tak jak opisa\u0142 Reymont, ale sierpy i kosy pami\u0119tam, \u017ce wisia\u0142y w stodole. Trzeba by\u0142o zbo\u017ce po\u0142\u0105czy\u0107 w snopki, potem u\u0142o\u017cy\u0107 w stogach. Zwie\u017a\u0107 do stodo\u0142y i wym\u0142\u00f3ci\u0107. To by\u0142y magiczne chwile dla dzieci. Skakali\u015bmy i wspinali\u015bmy si\u0119 po sianie i s\u0142omie w stodo\u0142ach. Bawili\u015bmy si\u0119 w chowanego. A jaka rado\u015b\u0107 by\u0142a, gdy odbywa\u0142o si\u0119 m\u0142\u00f3cenie zbo\u017ca. To by\u0142o wydarzenie! Schodzi\u0142o si\u0119 kilkana\u015bcie os\u00f3b i od rana do nocy praca przy podawaniu i m\u0142\u00f3ceniu zbo\u017ca. Gospodynie dba\u0142y aby jedzenia i napitku nie zabrak\u0142o dla m\u0142\u00f3c\u0105cych. A dzi\u015b? Kto\u015b policzy\u0142, \u017ce w parafii mo\u017ce by\u0107 ok 50 kombajn\u00f3w. Jak taki kombajn jedzie, to trzeba zje\u017cd\u017ca\u0107 z drogi. Teraz s\u0142ycha\u0107 szum tych maszyn, kt\u00f3re tak bardzo u\u0142atwiaj\u0105 \u017cycie ludziom na wsi.<\/p>\n

Na niedawnej Prymicji ks. Piotra, Kaznodzieja na koniec swego s\u0142owa opisuj\u0105cego nasze okolice, nawi\u0105za\u0142 do niemal\u017ce podobnego opisu Soplicowa w „Panu Tadeuszu” Mickiewicza. Nosimy <\/em>ten obraz w sercu, gdy patrzymy na te pag\u00f3rki le\u015bne, te \u0142\u0105ki zielone,\u00a0 (\u2026) \/ na te pola malowane zbo\u017cem rozmaitem, \/ \u00a0wyz\u0142acane pszenic\u0105, posrebrzane \u017cytem; \/ gdzie bursztynowy \u015bwierzop, gryka jak \u015bnieg bia\u0142a, \/ a wszystko przepasane jakby wst\u0119g\u0105, miedz\u0105 \/\u00a0 zielon\u0105, na niej z rzadka ciche grusze siedz\u0105.\u00a0 <\/em>Nasza parafia to „nasze Soplicowo”. Wczoraj mia\u0142em dwie wizyty os\u00f3b, kt\u00f3re kiedy\u015b urodzi\u0142y si\u0119 i mieszka\u0142y w dzieci\u0144stwie w parafii. Mieszkaj\u0105 za granic\u0105. Szukaj\u0105 teraz korzeni, \u015blad\u00f3w z dzieci\u0144stwa. I ka\u017cdy znaleziony \u015blad przodk\u00f3w w ksi\u0119gach parafialnych jest nadzwyczaj cenny. S\u0105 spragnieni ka\u017cdej informacji na temat zapis\u00f3w chrztu, \u015blubu, pogrzebu. M\u00f3wi\u0105: jak \u017cy\u0107 bez korzeni? Nie da si\u0119! Chc\u0119 wiedzie\u0107 sk\u0105d si\u0119 wzi\u0105\u0142em… Podziwiaj\u0105 nasz stary – nowy ko\u015bci\u00f3\u0142, kt\u00f3ry wypi\u0119knia\u0142 nam w te wakacje; spowa\u017cnia\u0142, sta\u0142 si\u0119 taki bardziej dostojny jak przysta\u0142o na 275 – letni\u0105 \u015bwi\u0105tyni\u0119. Trudniej b\u0119dzie zapewne przej\u015b\u0107 obok, \u017ceby nie rzuci\u0107 okiem w stron\u0119 naszego ko\u015bcio\u0142a… a mo\u017ce do \u015brodka przyjd\u0105 cz\u0119\u015bciej i liczniej mieszka\u0144cy „naszego Soplicowa”? Czekamy!<\/p>\n

Gdy patrz\u0119 na te pot\u0119\u017cne kombajny, szybkie, silne ci\u0105gniki z klim\u0105, na te buduj\u0105ce si\u0119 domy i te stare remontowane, zadbane, na te rozwijaj\u0105ce si\u0119 gospodarstwa, to nie mo\u017cna nie zadba\u0107 o ten pierwszy i najwa\u017cniejszy dom w parafii, kt\u00f3rym jest ko\u015bci\u00f3\u0142. To przecie\u017c on jest \u015bwiadkiem zakorzenienia cz\u0142owieka. On wskazuje sens i cel naszego \u017cycia i tego \u017cniwowania z mi\u0142o\u015bci\u0105. W tym jubileuszowym, bo 200 -nym wpisie wyra\u017cam wdzi\u0119czno\u015b\u0107 wszystkim, kt\u00f3rzy pomagali w jakikolwiek spos\u00f3b w pracach nad konserwacj\u0105 ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\n

Nied\u0142ugo do\u017cynki. Na zdj\u0119ciu pi\u0119kny wieniec do\u017cynkowy z ubieg\u0142ego roku. Ciekawe czym parafianie zaskocz\u0105 w tym roku?<\/p>\n