{"id":3958,"date":"2017-08-23T10:47:07","date_gmt":"2017-08-23T08:47:07","guid":{"rendered":"http:\/\/umacieja.net\/blog\/?p=3958"},"modified":"2017-08-24T19:25:33","modified_gmt":"2017-08-24T17:25:33","slug":"mial-czas","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/umacieja.net\/blog\/?p=3958","title":{"rendered":"Mia\u0142 czas"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>
\nWygrzeba\u0142em to zdj\u0119cie z mojego archiwum. Pochodzi sprzed prawie 30 lat. Zrobi\u0142 je i wywo\u0142a\u0142 w wersji papierowej w swojej ciemni fotograficznej m\u00f3j kolega +ks. Marek Topolewski (zmar\u0142y w pa\u017adzierniku 2016 r.). Go\u015bcili\u015bmy w naszym pokoju opiekuna naszego rocznika ks. prof. Henryka Seweryniaka, kt\u00f3ry uczy\u0142 nas Ko\u015bcio\u0142a. Nasz senior ks. Leszek B\u0142aszczak pisa\u0142 wtedy prac\u0119 magistersk\u0105 u ks. Seweryniaka (widzimy czynione korekty – tzw s\u0142ynne „siano”). Na zdj\u0119ciu za Profesorem stoj\u0105: ks. Lech Pi\u00f3rkowski, ja (tak\u017ce pisz\u0105cy prace u xHS) oraz +ks. Krzysztof Brakoniecki, kt\u00f3rego pogrzeb odby\u0142 si\u0119 22 sierpnia br w Krasnosielcu. To ju\u017c drugi kolega kursowy, kt\u00f3ry w ci\u0105gu roku odszed\u0142 do Domu Ojca. <\/p>\n

Msza \u015bw. pogrzebowa zosta\u0142a odprawiona pod przewodnictwem Biskupa \u0141om\u017cy\u0144skiego Janusza Stepnowskiego, kt\u00f3ry wspominaj\u0105c ks. Krzysztofa, m\u00f3wi\u0142 o nim m.in.  \u017ce by\u0142 zawsze u\u015bmiechni\u0119ty i „mia\u0142 czas”. Mia\u0142 czas dla innych, ale nie mia\u0142 go dla siebie. St\u0105d zaniedba\u0142 swoje zdrowie. Zapad\u0142o mi w serce to, \u017ce On „mia\u0142 czas”.<\/p>\n

Dzisiaj tak \u0142atwo m\u00f3wi si\u0119, \u017ce nie mamy czasu. Czas przyspieszy\u0142, a my go nie potrafimy z\u0142apa\u0107, zatrzyma\u0107 , dogoni\u0107. On mija i nie ma lito\u015bci dla nikogo. Widz\u0119 to po sobie i przy okazji spotka\u0144 z ksi\u0119\u017cmi. Wielu nie znalaz\u0142o czasu, aby przyjecha\u0107 na pogrzeb kolegi, po pogrzebie prawie wszyscy gdzie\u015b si\u0119  spieszyli. Trudno by\u0142o porozmawia\u0107 z kolegami, kt\u00f3rych nie widzia\u0142em lata ca\u0142e. Widz\u0119 to na odpustach i rekolekcjach. Dobrze, \u017ce ksi\u0119\u017ca przyje\u017cd\u017caj\u0105 jeszcze na nie. Ale jest jaka\u015b presja, p\u0119d, po\u015bpiech, napi\u0119cie: aby szybciej, aby kr\u00f3cej. Od strony kuchni patrz\u0105c, to przygotowania do obiadu odpustowego trwaj\u0105 kilka dni. A sam obiad odpustowy trwa niespe\u0142na godzin\u0119. No, mo\u017ce ostatnio, na odpu\u015bcie \u015bw. Rocha, ksi\u0119\u017ca posiedzieli d\u0142u\u017cej delektuj\u0105c si\u0119 po obiedzie wat\u0105 cukrow\u0105<\/a>, kt\u00f3ra to sprawi\u0142a wiele rado\u015bci i wspomnie\u0144 z dzieci\u0144stwa. Jeden z ksi\u0119\u017cy przyzna\u0142 si\u0119, \u017ce wat\u0119 cukrow\u0105 jad\u0142 50 lat temu…<\/p>\n

Michel Quoist pisa\u0142: „Wsp\u00f3\u0142czesnego cz\u0142owieka niszczy po\u015bpiech. Nigdy si\u0119 nie zatrzymuje. A przecie\u017c tajemnic\u0105 szcz\u0119\u015bcia jest umie\u0107 czasem przystan\u0105\u0107.” Pogrzeby, kt\u00f3rych coraz wi\u0119cej, s\u0105 tak\u0105 chwil\u0105 aby przystan\u0105\u0107. Dzi\u0119ki Ci Krzysiu, \u017ce mia\u0142e\u015b czas i uczysz nas, aby\u015bmy go te\u017c posiadali. Szkoda tylko, \u017ce nie znalaz\u0142e\u015b go dla siebie i swego zdrowia. Teraz Ty jeste\u015b ju\u017c poza czasem, my jeszcze zmagamy si\u0119 z nim. Oby nas zaprowadzi\u0142 do wieczno\u015bci.<\/p>\n

Czas nas uczy pogody, tak od lat, tak od lat… to m\u0105dra piosenka<\/a><\/p>\n